O codzienności pracy z partnerem biznesowym i pieniądzach, które potrafią zniszczyć firmę
Zaufanie to fundament każdej współpracy biznesowej.
Bez niego nie da się budować firmy, podejmować decyzji ani brać odpowiedzialności.
Ale w finansach — i to trzeba powiedzieć wprost —
zaufanie bez zasad i kontroli bywa bardzo kosztowne.
Nie dlatego, że partner jest „zły”.
Tylko dlatego, że pieniądz w firmie zawsze wymaga reguł.
Dlaczego ten temat jest trudny?
Bo dotyka relacji.
A relacje w biznesie często zaczynają się od:
- entuzjazmu,
- wspólnej wizji,
- przekonania, że „dogadamy się na bieżąco”.
Problem w tym, że:
brak ustaleń nie oznacza braku problemów —
oznacza tylko, że pojawią się później.
I zwykle w najgorszym możliwym momencie.
Co najczęściej „psuje się” w finansach wspólników?
Z perspektywy pracy z firmami, takie sytuacje powtarzają się najczęściej:
- pożyczki zaciągane bez uzgodnienia z drugim partnerem,
- brak odsetek od takich pożyczek i brak realnego harmonogramu spłat,
- prywatne zakupy opłacane kartą firmową,
- wydatki gastronomiczne i hotelowe „na firmę”, bez związku z działalnością,
- prywatne wyjazdy rozliczane jako służbowe,
- zaliczki, które nigdy nie zostają rozliczone,
- umowy z podmiotami powiązanymi za usługi świadczone w bardzo ograniczonym zakresie.
Każde z tych działań:
- z osobna może wyglądać niewinnie,
- często jest formalnie „do obrony”,
- nie zawsze od razu wzbudza niepokój.
Ale razem mają jeden wspólny efekt:
nierównomierny wypływ gotówki z biznesu na korzyść jednego z partnerów.
To nie zawsze jest zła wola
I to jest ważne.
Bardzo często:
- jedna strona „bierze więcej”, bo może,
- druga „przymknęła oko”, bo ufała,
- nikt nie chciał konfliktu.
Do czasu.
Bo pieniądze nie lubią niedomówień.
One zawsze wracają w postaci napięcia.
Gdzie firmy popełniają największy błąd?
Nie w księgowaniu.
Nie w podatkach.
Największy błąd pojawia się na samym początku:
To brak jasnych zasad.
Brak odpowiedzi na pytania:
- na co się umawiamy,
- jakie wydatki może ponosić każdy ze wspólników,
- jakie decyzje wymagają zgody obu stron,
- jakie umowy można zawierać samodzielnie,
- jak rozliczamy zaliczki i pożyczki.
Jeśli te rzeczy nie są ustalone:
- księgowość nie uratuje relacji,
- a raporty, nawet kiedy się pojawią, może być już za późno.
„Ufaj, ale sprawdzaj” — co to znaczy w praktyce?
Nie chodzi o kontrolę dla kontroli.
Chodzi o system, który chroni firmę i relację.
W praktyce oznacza to:
- jasno ustalone zasady finansowe między partnerami,
- rzetelne księgowanie wszystkich operacji,
- regularne raportowanie przepływów pieniężnych,
- przejrzystość umów i rozliczeń z podmiotami powiązanymi.
Tak — to bywa żmudne.
Tak — ktoś powie, że może „niepotrzebne”.
Ale z doświadczenia wynika jedno:
więcej firm bankrutuje z powodu konfliktów wspólników niż z powodu braku klientów.
CFO patrzy na to inaczej
Z perspektywy CFO:
- zaufanie jest fundamentem,
- ale zasady są zabezpieczeniem.
Nie po to, żeby się kontrolować.
Tylko po to, żeby:
- nie dopowiadać sobie intencji,
- nie narastała frustracja,
- pieniądze nie stały się tematem tabu.
Bo jeśli finanse stają się tabu między wspólnikami,
to zwykle jest już bardzo blisko kryzysu.
Na koniec
ale sprawdzaj” nie oznacza braku zaufania.
Oznacza dojrzałość biznesową.
Jeśli prowadzisz firmę z partnerem:
- zasady finansowe to nie formalność,
- to inwestycja w spokój,
- i w przyszłość samego biznesu.
